June 18th, 2015

Pengkritik sebenarnya tak bebas

Saya bercakap daripada pengalaman, bukan daripada persepsi atau daripada buku. Saya menghabiskan 21 tahun sebagai seorang pegawai dalam Perkhidmatan Kehakiman dan Perundangan memegang pelbagai jawatan, termasuk Ketua Pendakwaan.

Saya menghabiskan 18 tahun dalam Badan Kehakiman, menjadikan sejumlah 39 tahun. Saya bersidang dalam semua mahkamah di negara ini dari Mahkamah Majistret, Mahkamah Sesyen, Mahkamah Tinggi, Mahkamah Rayuan kepada Mahkamah Persekutuan.

Saya juga mempengerusikan Mahkamah Khas dan bersidang sebagai Hakim Mahkamah Rayuan Syariah. Sebagai Hakim Mahkamah Rayuan, saya mendengar rayuan yang membabitkan Ketua Menteri mewakili Barisan Nasional (BN) di sebuah negeri.

Penghakiman majoriti yang saya tulis menyebabkan beliau hilang kelayakan untuk memegang jawatan itu. Sebagai Hakim Mahkamah Persekutuan, saya mempengerusikan Mahkamah Persekutuan yang mendengar rayuan kes liwat pertama Datuk Seri Anwar Ibrahim.

Penghakiman majoriti yang saya tulis melepas dan membebaskan beliau yang tidak disenangi oleh parti yang berkuasa dan kerajaan.

Sebagai Ketua Hakim Negara, saya mempengerusikan Mahkamah Khas yang mendengar tuntutan sivil terhadap bekas Yang di-Pertuan Agong dan Raja sebuah negeri yang sedang bertakhta.




Penghakiman sebulat suara mahkamah yang saya tulis memerintahkan baginda membayar AS$1,000,000 kepada plaintif. (Anda boleh membaca alasan penghakiman saya di laman web saya).

Ketepikan kesopanan, saya fikir saya boleh berkata saya adalah lebih layak untuk bercakap pengalaman daripada semua orang yang ada di dalam dewan ini, termasuk Datuk Mohamad Ariff Mohd Yusof.

Sepanjang 21 tahun saya berada dalam Perkhidmatan Kehakiman dan Perundangan, termasuk sebagai Ketua Pendakwaan, tidak ada sesiapa yang pernah mengganggu saya dalam membuat keputusan saya.

Apa yang berlaku kepada saya selepas saya menyebabkan Ketua Menteri BN hilang kelayakannya? Dalam keadaan biasa, saya dinaikkan pangkat sebagai Hakim Mahkamah Persekutuan. Apa yang berlaku selepas kes yang membabitkan bekas Yang di-Pertuan Agong?

Pertama, baginda mematuhi perintah itu dan membayar. Tunjukkan kepada saya sebuah negara di mana perkara seperti ini berlaku.

Malah, Ratu England pun mengatasi undang-undang. Saya telah menghadiri Persidangan Hakim-Hakim Mahkamah Perlembagaan di Manila.

Seorang Hakim Mahkamah Perlembagaan dari negara jiran berkata: "Di negara saya menteri pun mengabaikan perintah mahkamah."

Malah, pada persidangan itu, ada seorang Ketua Hakim Mahkamah Perlembagaan di sebuah negara yang tidak mempunyai mahkamah - mahkamahnya dihapuskan oleh tentera dalam suatu rampasan kuasa.

Rakyat Malaysia perlu belajar untuk menghargai kedudukan dalam negara mereka sendiri. Apakah yang berlaku kepada saya selepas saya melepas dan membebaskan Anwar?

Saya akui, parti pemerintah tidak senang dengan saya. Saya adalah Hakim Mahkamah Persekutuan yang paling kanan. Jawatan Presiden Mahkamah Rayuan dan Hakim Besar (Malaya) adalah kosong. Ada percubaan untuk memintas saya.

Bagi saya itu perkara biasa. Ia berlaku di mana-mana di dunia ini.

Katakanlah saya mensabitkan Anwar dan Pakatan Rakyat berkuasa selepas itu, adakah tuan-tuan fikir kerajaan Pakatan Rakyat akan melantik saya menjadi Ketua Hakim Negara?

Tekaan anda adalah sama baik atau seburuk tekaan saya.

Jawatan Presiden Mahkamah Rayuan

Biar apa pun, selepas pita video V K Lingam didedahkan, diikuti oleh Suruhanjaya Siasatan, saya ditawarkan jawatan Presiden Mahkamah Rayuan dan sebulan kemudian, Ketua Hakim Negara dan tarikh pelantikan saya dikebelakangkan kepada tarikh pelantikan saya sebagai Presiden Mahkamah Rayuan.

Apabila saya bersara, saya dilantik sebagai pengerusi dan ahli pelbagai jawatankuasa dan suruhanjaya yang ditubuhkan oleh kerajaan.

Malah, dalam keadaan saya sekarang ini pun, pandangan saya masih diminta, sekali-sekala.

Dalam 39 tahun kerjaya saya, tidak pernah sekali pun saya menerima panggilan telefon atau nota daripada, dan tidak seorang pun mendekati saya bagi pihak pentadbiran, eksekutif atau ahli politik untuk mengarahkan, meminta, mencadangkan atau membayangkan bahawa saya patut membuat keputusan dalam sesuatu kes begitu atau begini.

Ya, adalah benar bahawa sebelum saya mendengar kes Anwar, ada seorang (bukan ahli politik) pernah berkata kepada saya: "Jika kamu melakukannya dengan betul, salah satu jawatan itu boleh menjadi milik kamu."

Saya menjawab: "Saya tidak tahu apa keputusan saya kelak. Tetapi saya bersedia untuk bersara sebagai Hakim Mahkamah Persekutuan."

Selepas itu, saya berkata: "Jika ada sesiapa yang cuba untuk mempengaruhi saya, saya akan naik ke mahkamah, saya akan isytiharkan secara terbuka dan menarik diri."

Tidak ada sesiapa yang cuba untuk mempengaruhi saya selepas itu. Saya tidak tahu mengenai hakim lain. Semuanya bergantung kepada kita sendiri. Samalah seperti rasuah.

Saya akan ceritakan satu kisah benar. Ketika saya menjadi Hakim Mahkamah Tinggi di Pulau Pinang, saya membicarakan kes sivil membabitkan seorang ahli perniagaan Singapura keturunan Cina.

Dia datang ke mahkamah dengan rakannya dari Pulau Pinang. Jurubahasa Cina saya terdengar perbualan mereka. Ahli perniagaan Singapura itu bertanya rakannya dari Pulau Pinang: "Adakah kamu fikir hakim ini boleh disogok?"

Rakannya dari Pulau Pinang itu menjawab: "Yang ini, saya tidak fikir boleh."

Perhatikan, mereka membuat penilaian sendiri sama ada seseorang hakim boleh didekati atau tidak. Sekarang, saya merujuk kepada Datuk Mohamad Arif.

Saya tahu beliau pernah bertanding pilihan raya sebagai calon PAS dan kalah. Namun, saya mengesyorkan beliau untuk dilantik sebagai Pesuruhjaya Kehakiman dan ia dipersetujui kerajaan.

Adakah tuan-tuan fikir kerajaan Pakatan Rakyat akan melantik seorang UMNO yang menjadi calon BN dan kalah untuk menjadi seorang hakim? Tekaan anda adalah sama baik atau seburuk tekaan saya.

Datuk Arif telah disahkan sebagai hakim dan kemudian dinaikkan pangkat sebagai Hakim Mahkamah Rayuan.

Terus terang saya katakan, saya kecewa dengan beberapa penghakiman beliau. Saya hanya boleh berharap bahawa mahkamah yang lebih tinggi akan mengubah (reverse) penghakiman beliau. Itu sistem kita.

Sekarang, saya minta beliau memberitahu kita pengalamannya: sama ada mana-mana ahli politik atau sesiapa saja yang berkuasa ke atasnya atau yang mewakili pentadbiran pernah mengarahkan, mencadangkan atau membayangkan kepada beliau untuk membuat keputusan kes yang memihak kepada kerajaan atau sama ada beliau pernah menerima apa-apa ancaman, ugutan, amaran atau peringatan daripada mereka atau sama ada sesiapa yang berkuasa pernah cuba untuk campur tangan dalam membuat keputusan beliau.

Sampai kepada tuan-tuan dan puan-puan sekarang. Berapa orang daripada tuan-tuan dan puan-puan yang mempunyai pengalaman peribadi di mana tuan-tuan dan puan-puan kalah kes di mahkamah kerana hakim itu tidak bebas?

Berapa ramai daripada tuan-tuan dan puan-puan yang membaca penghakiman sesuatu kes kontroversi sebelum berkata mahkamah tidak bebas?

Saya yakin bahawa kebanyakan orang sudah pun membuat pendirian bagaimana keputusan kes itu patut dibuat tidak kira keterangan yang dikemukakan di mahkamah dan undang-undang yang terpakai.

Jika keputusan itu memihak kepada mereka, soal kebebasan badan kehakiman tidak timbul. Jika tidak dan jika pihak yang satu lagi adalah kerajaan, alasan yang paling mudah adalah bahawa mahkamah tidak bebas.

Ramai orang semata-mata bergantung kepada apa yang ditulis oleh akhbar online dan penulis blog.

Saya akan memberitahu satu pengalaman saya. Apabila saya ditawarkan jawatan pengerusi suatu jawatankuasa yang ditubuhkan oleh kerajaan, saya berkata, mereka perlu menghantar kereta untuk menjemput saya dari rumah saya ke mesyuarat dan menghantar saya balik.

Sebuah akhbar online melaporkan, "Beliau meminta sebuah kereta." (Untuk maklumat anda, saya membuat permintaan yang sama kepada UiTM untuk datang ke sini hari ini, bahkan saya juga meminta seorang pegawai untuk membantu saya. Adakah saya meminta sebuah kereta lagi dan juga seorang pembantu?)

Anwar kritik kebebasan kehakiman

Tidak ada sesiapa dalam sejarah perundangan Malaysia yang mempersoalkan kebebasan badan kehakiman lebih daripada Anwar Ibrahim, itu pun hanya apabila keputusan mahkamah tidak memihak kepadanya.

Di hadapan saya, pada hari pertama rayuan beliau didengar, beliau mahu saya menarik diri daripada membicarakan kesnya, mungkin kerana saya datang dari Permatang Tinggi Bakar Bata yang lebih dekat dengan Permatang Bertam, kampung Tun Abdullah Ahmad Badawi, Perdana Menteri ketika itu daripada Cherok Tok Kun, kampung beliau. (Peguamnya cuba memberikan beberapa sebab lain).

Apabila saya menolak permohonannya, beliau bangun dan mengkritik saya dan mendakwa bahawa mahkamah tidak bebas. Apabila, pada akhir kes itu, saya membebaskan beliau, beliau bangun dan berkata: "Terima kasih, Yang Arif. Semoga Allah memberkati Yang Arif."

Peguam beliau berdiri untuk membuat ucapan memuji saya. Saya mengarah mereka untuk duduk kerana saya tahu bahawa mereka tidak akan membuat ucapan yang sama jika penghakiman saya tidak memihak anak guam mereka.

Ketika beliau dibebaskan oleh Mahkamah Tinggi dalam kes liwat kedua, beliau tidak berkata mahkamah tidak bebas. Tetapi apabila Mahkamah Persekutuan mensabitkan beliau, badan kehakiman tidak bebas semula.

Kesilapan Hakim Mahkamah Persekutuan yang mendengar kes itu ialah mereka keluar dari mahkamah memberi gambaran bahawa mereka lari.

Mereka sepatutnya meminta beliau menunjukkan sebab mengapa beliau tidak patut dihukum kerana menghina mahkamah di hadapan mahkamah.

Tuduh 'kreativiti kehakiman'

Selalunya, orang yang mengkritik kebebasan badan kehakiman itu sendiri tidak bebas. Bagi mereka mahkamah adalah 'bebas' apabila ia memberi keputusan yang memihak kepada mereka tetapi 'tidak bebas' apabila ia memberi keputusan yang tidak memihak kepada mereka, terutama jika pihak yang menang itu kerajaan?

Apabila mahkamah melentok ke belakang atau menulis semula undang-undang atas alasan membuat tafsiran, mereka memanggilnya 'kreativiti kehakiman.'

Jika mahkamah melakukan hal yang serupa untuk memihak kepada kerajaan (saya percaya ia tidak pernah berlaku di negara ini) saya pasti mereka akan berkata bahawa mahkamah telah melebihi bidang kuasanya! Kebebasan badan kehakiman bukan jalan sehala.

"Jika pengasingan kuasa hendak mempunyai apa-apa makna, ketiga-tiga cabang kerajaan perlu menghormati bidang kuasa masing-masing. Tidak ada gangguan, tidak ada perampasan kuasa patut berlaku di antara satu sama lain."


Itulah apa yang saya katakan dalam kes Karunairajah Rasiah v Punithambigai Ponniah (2004) 2 CLJ 321 (juga boleh didapati di laman web saya), Penghakiman Mahkamah Persekutuan. Pelantikan Hakim biasanya adalah prerogatif Perdana Menteri atau Presiden.

Di Malaysia, ada pula Majlis Raja-Raja yang bukan hanya 'rubber stamp' dan Suruhanjaya Pelantikan Kehakiman.

Saya pernah menjadi anggota Suruhanjaya Pelantikan Kehakiman selama dua penggal selepas persaraan saya. Saya katakan bahawa tidak ada politik di sana. Benar, Perdana Menteri tidak terikat untuk mengikut syor suruhanjaya.

Tetapi, sepanjang tempoh saya menjadi ahli suruhanjaya itu, setakat yang saya ingat, tidak ada kes di mana Perdana Menteri menolak syor suruhanjaya. Ketika lawatan saya ke Mahkamah Rayuan Amerika Syarikat, saya bertanya sama ada Presiden pernah menolak nama yang dicadangkan oleh jawatankuasa yang serupa dengan Suruhanjaya Pelantikan Kehakiman kita.

Jawapannya adalah, "nama-nama itu telah diluluskan oleh Presiden sebelum mereka di bawa ke jawatankuasa itu." (Nampaknya Presiden Amerika Syarikat lebih bijak dalam hal ini.)

Jangan fikir bahawa hakim yang dipilih melalui pilihan raya adalah lebih baik.

Dalam lawatan sama, sebagai jawapan kepada soalan saya, kami diberitahu bahawa kebanyakan hakim yang telah disabitkan dengan kesalahan rasuah adalah hakim yang dipilih melalui pilihan raya.

Saya bertanya kepada hakim yang memberi taklimat kepada kami: "Jika tuan diberi tugas untuk menulis semula Perlembagaan Amerika Syarikat, adakah tuan akan mengesyorkan bahawa hakim-hakim dipilih melalui pilihan raya?" Jawabnya: "Tidak sekali-kali."

Saya akhiri ucapan saya dengan apa yang Tun Mohd Suffian pernah kata kepada saya pada tahun 1970-an ketika saya menjadi Timbalan Pendaftar.

Katanya: "Kamu tahu Hamid, apabila Majlis Peguam berkata kita prokerajaan dan kerajaan kata kita antikerajaan, itu bermakna kita bebas." Isu ini bukan baharu.

Bola sepak perlu pandang ke timur

SENARIO bola sepak Malaysia sekali lagi mempamerkan cerita duka. Selepas pasukan Harimau Muda gagal di Sukan SEA, Singapura, ‘abangnya’, Harimau Malaya pula ‘terkial-kial’ mencari rentak bagi menghadapi saingan kelayakan Piala Dunia dan Piala Asia yang sedang berlangsung di Kuala Lumpur.

Selepas dua perlawanan awal, Harimau Malaya bukan sahaja gagal ‘membaham’ pasukan yang dianggap lemah apabila seri 1-1 dengan Timor Leste bahkan tewas 0-6 kepada Palestin.

Hanya berita perkembangan terkini pasukan remaja Malaysia di bawah kendalian Lim Teong Kim di Eropah menjadi penawar dan harapan kepada masa depan bola sepak Malaysia. Apa yang pasti, pasukan negara, khasnya Harimau Muda, perlu satu perubahan besar bagi memastikan survival, sekurang-kurangnya di peringkat Asia.


PENYERANG Harimau Malaya, Mohd. Amri Yahya memohon maaf kepada penyokong pasukan negara selepas tewas kepada Palestin 0-6 pada perlawanan kelayakan Piala Dunia 2018/Piala Asia 2019 di Stadium Bukit Jalil, kelmarin. BERNAMA

Malaysia bukannya ‘pendatang baru’ dalam dunia bola sepak Asia. Sejarah bola sepak negara bermula sejak zaman sebelum merdeka lagi. Apabila Malaysia mencapai kemerdekaan pada 1957, sukan bola sepak negara berkembang selaras dengan kemajuan negara.

Bekas Perdana Menteri ketika itu, Tunku Abdul Rahman Putra al-Haj, yang pernah menerajui AFC, memperkenalkan kejohanan Pesta Bola Merdeka - antara kejohanan bola sepak tertua di Asia. Pasukan Malaysia juga pernah layak dua kali ke Sukan Olimpik iaitu di Munich, Jerman, pada 1972, dan di Moscow, Russia, pada 1980.

Di rantau Asia Tenggara, Malaysia pernah menjadi ‘kuasa’ bola sepak yang digeruni. Malah, di rantau Asia, Malaysia pernah sebaris dengan pasukan tersohor Asia seperti Jepun dan Korea Selatan. Beberapa pemain kebangsaan juga pernah membarisi pasukan Asian All Stars. Entah bagaimana, tiba-tiba, prestasi pasukan bola sepak Malaysia semakin malap dan merudum.

Pengenalan Liga Semi Profesio­nal pada akhir 1980-an jelas tidak banyak membantu meningkatkan prestasi pasukan bola sepak Malaysia. Sebaliknya, sukan nombor satu itu terpalit dengan beberapa insiden rasuah yang menyaksikan beberapa pemain tempatan dan kebangsaan ditahan dan ‘dibersarakan’ terus.

Beberapa perkembangan terkini dikatakan telah dan sedang berlaku sejak beberapa tahun kebelakangan ini. Pun begitu, prestasi pasukan bola sepak Malaysia yang tidak menentu mengundang pelbagai persoalan. Sejauhmanakah keberkesanan program pembangunan sukan bola sepak di Malaysia? Apakah fungsi dan peranan FAM dan Kementerian Belia dan Sukan dalam merencana pembangunan sukan bola sepak dan pasukan bola sepak Malaysia?

Antara faktor yang mendorong kemerosotan prestasi pasukan bola sepak Malaysia, khasnya Harimau Malaya dan Harimau Muda, secara tidak langsung, ialah, pertama, tiada atau kurangnya elemen pemantauan dalam pengurusan kedua-dua pasukan ini.

Kedua, jadual pertandingan liga tempatan yang ketat menyebabkan prestasi pemain kebangsaan merosot. Ketiga, kegagalan pasukan kebangsaan untuk menghasilkan beberapa ‘key player’ untuk menerajui barisan pertahanan, tengah dan serangan.

Pasukan Malaysia juga tidak mampu melahirkan walau seorang pun penyerang ‘deadly striker’ yang bukan sahaja lincah menggelecek, malah mampu menjaringkan gol dalam apa jua keadaan.

Keempat, hampir tiada langsung elemen dan sumbangan ‘sains sukan’ dalam pembangunan pemain dan pasukan bola sepak Malaysia; dan kelima, kebanyakan pemain bola sepak kebangsaan bermain ‘ala kadar’, tidak sebagaimana yang dipamerkan ketika mewakili pasukan kelab ataupun negeri yang telah membayar mereka dengan imbuhan dan gaji berpuluh ribu ringgit.

Justeru pasukan bola sepak Malaysia disaran ‘memandang ke timur’ bagi mencari ubat terhadap kemerosotan prestasi pasukan bola sepak Malaysia.

‘Dasar pandang ke timur’ ini jelas sekali bukan sahaja baik untuk aspek pembangunan ekonomi di Malaysia, malah mampu membantu menghidupkan kembali ‘roh’ dan ‘semangat’ pasukan bola sepak Malaysia yang semakin hari semakin hilang.

Ini bermakna pasukan bola sepak Malaysia boleh mengambil contoh dan model beberapa pasukan dari Asia Timur yang sedang meningkat maju seperti Jepun, Korea Selatan dan China. Ketiga-tiga pasukan ini bukan sahaja pernah layak ke Piala Asia, tetapi juga pernah beberapa kali layak ke Piala Dunia dan Piala Konfederasi.

Jepun mempunyai Visi 100 Tahun yang menjadi panduan utama dalam program pembangunan bola sepak negara itu. Liga J yang dibentuk pada akhir 1980-an telah mengangkat prestasi pasukan Jepun sehingga layak ke Piala Dunia bahkan muncul antara 16 pasukan terbaik dalam Piala Dunia 2002.

‘Visi 100 Tahun’ bola sepak Jepun ini sebenarnya dibentuk berdasarkan kepada model sukan bola sepak dalam komuniti di Eropah dengan mengambil Jerman sebagai negara contoh. Kelab-kelab bola sepak profesional di Jerman ialah sebuah entiti yang bersifat komprehensif iaitu seluruh keluarga, bermula dari usia kanak-kanak sehingga dewasa, boleh menikmati kemudahan bermain bola sepak di kelab-kelab tersebut. Malah, kemudahan sukan bola sepak disediakan oleh kerajaan di hampir semua kawasan kediaman termasuk latihan profesional kepada mereka yang berminat.

Walaupun bola sepak Jepun pernah melalui ‘zaman gelap’ apabila disisihkan selama beberapa tahun daripada dunia bola sepak berikutan Perang Dunia Kedua, perancangan teratur dan wawasan tinggi akhirnya meletakkan pasukan negara matahari terbit ini di tempat selayaknya.

Di bawah jurulatih Jerman, Dettmar Cramer, pasukan bola sepak Jepun mara ke peringkat suku akhir Sukan Olimpik di Tokyo pada 1964 dan memenangi pingat gangsa dalam Sukan Olimpik di Mexico City empat tahun kemudian. Jepun juga layak buat pertama kalinya menyertai kejohanan Piala Dunia di Perancis pada 1998.

Pada 2002, Jepun dan Korea Selatan melakar sejarah apabila dipilih sebagai penganjur bersama Piala Dunia.

Sejak itu, pasukan bola sepak Jepun tidak menoleh ke belakang lagi apabila berjaya melayakkan diri beberapa kali ke kejohanan Piala Dunia di Jerman (2006), Afrika Selatan (2010) dan Brazil (2014).

Pasukan bola sepak Jepun juga telah menghasilkan banyak pemain berkaliber seperti Kunishige Kamamoto (penjaring terbanyak Sukan Olimpik 1968), Yasuhiko Okudera (pemain Jepun pertama bermain dalam Busdesliga di Jerman), Kazuyoshi Miura (pemain kelahiran Brazil-Jepun yang diiktiraf sebagai Pemain Terbaik Asia 1993), Hidetoshi Nakata (pemain terbaik Asia 1997 dan 1998), Shunsuke Nakamura (pemain terbaik dalam Liga Scotland 2007), serta Shinji Ono (pemain terbaik Asia 2002).

Demikianlah kisahnya bagaimana Jepun mencatatkan kejayaan membangunkan pasukan bola sepaknya hingga berjaya mencapai satu tahap yang sangat membanggakan pada hari ini.

Malaysia juga tidak mustahil untuk mencapai kejayaan sebagaimana Jepun. Malah, Malaysia juga boleh berjaya seperti pasukan Asia lain, Korea Selatan dan China. Prasyarat bagi kejayaan ini ialah mesti ada perubahan besar kepada pasukan bola sepak Malaysia.

Beberapa cadangan boleh dipertimbangkan. Pertama, Malaysia mesti melantik jurulatih asing yang berkaliber dari negara yang mempunyai ‘budaya tinggi’ dalam sukan bola sepak, dan kedua, cadangan untuk mengambil pemain bukan kelahiran Malaysia secara proses naturalisasi mesti dipertimbangkan.

Ketiga, aspek sains sukan khasnya dalam membentuk sahsiah, jasmani, mental serta kualiti pemain mesti digabungkan dalam program pembangunan bola sepak Malaysia.

Keempat, kejohanan liga tempatan mesti diurus secara teratur dan lebih profesional dan tidak membebankan pemain-pemain dalam pasukan kebangsaan. Kelima, pasukan bola sepak kebangsaan mesti didedahkan dengan perlawanan bertaraf ‘A’ untuk menimba pengalaman dengan sebanyak mungkin. Dan akhir sekali ‘memasarkan’ pemain-pemain muda negara untuk bermain dengan kelab-kelab di luar negara khasnya di Asia.

Apa yang paling penting ialah bagaimana menjadikan sukan bola sepak sebagai satu ‘budaya’ di Malaysia sebagaimana yang wujud di Jepun dan kebanyakan negara di Eropah.

Program pembangunan bola sepak di Malaysia yang ada pada hari ini dilihat kurang membantu dalam meningkatkan prestasi sukan bola sepak dan pasukan bola sepak Malaysia. Jika kita masih ingin menunggu hasilnya, berdasarkan kepada perkembangan terkini, adalah agak sukar dan mungkin akan menjadi satu usaha yang sia-sia sahaja.

Satu proses transformasi pasukan bola sepak Malaysia secara besar-besaran mengambil model negara-negara di Asia Timur sebagai contoh mesti dilakukan di samping usaha membudayakan sukan bola sepak dalam kalangan rakyat.

Semoga pasukan Harimau Malaya dan Harimau Muda dapat bangkit dan kembali mengaum di dalam gelanggang sukan bola sepak Asia serta mampu bersaing sebaris dengan pasukan bola sepak tersohor dunia. Ayuh! Bangkitlah Harimau Malaya! - Penulis ialah pensyarah bidang 
sains politik di Pusat Pengajian 
Antarabangsa, Kolej Undang-undang, Kerajaan dan Pengajian Antarabangsa (COLGIS), Universiti Utara Malaysia (UUM), Sintok, Kedah Darulaman.

Isu-Isu Akhbar Cina ~ Hormati diri sendiri, Cari Kelemahan Abdul Hadi

Hormati Diri Sendiri
KERATAN akhbar Sinchew Daily News bertarikh 13 Jun 2015 yang menyentuh mengenai polemik seorang wanita Cina memakai skirt pendek diberikan kain sarung semasa berurusan di pejabat Jabatan Pengangkutan Jalan

Artikel bertajuk ‘Hormat diri sendiri barulah orang hormat kita’ yang ditulis oleh Ho Lee Pheng itu disiarkan dalam ruangan Sudut Pandangan halaman 31. Tindakan itu menyebabkan pelbagai pihak terutamanya pahlawan papan kekunci mengambil kesempatan untuk memburuk dan menyalahkan kerajaan.

Keghairahan mengutuk menye­babkan majoriti terlupa mengenai etika pemakaian masing-masing. Berpakaian adalah kebebasan seseorang individu tetapi kita tidak terlepas daripada menghormati diri sendiri, yang bermaksud, manusia itu perlu menghormati diri sendiri barulah dihormati orang lain.


AKHBAR Sinchew Daily News bertarikh 13 Jun 2015 menyentuh mengenai polemik seorang wanita Cina yang memakai skirt pendek semasa berurusan di pejabat Jabatan Pengangkutan Jalan diberikan kain sarung kerana didakwa berpakaian mencolok mata

Wanita yang menjadi isu tersebut sebenarnya pakai skirt yang tidak mencolok mata dan tidak terlalu ketat atau pihak berkenaan buat peraturan sendiri yang tidak munasabah. Hanya dengan lihat keadaan sekeliling berapa ramai orang awam berurusan di pejabat kerajaan mengabaikan etika berpakaian. Ini bukan perkara baharu, kerana terlalu banyak menyebabkannya menjadi suatu perkara yang lazim bagi masyarakat.

Etika berpakaian di pejabat kerajaan termasuk di sekolah-sekolah bukan bertujuan menghukum orang ramai sebaliknya untuk mendisiplinkan pengguna. Sekadar menyebut contoh, papan tanda di sekolah mengingatkan ibu bapa semasa menghantar anak supaya ja­ngan berseluar dan berskirt pendek, baju tidak berkolar atau pakai­an mengghairahkan.

Adakah peraturan ini tidak munasabah? Mungkin ada yang tidak berpuas hati kerana kononnya terlalu ketat? Sebenarnya apa yang sekolah buat semata-mata mahukan ibu bapa berikan contoh terbaik bagi mendi­dik anak masing-masing.

Cari Kelemahan Abdul Hadi

Sementara itu, akhbar China Press bertarikh 12 Jun 2015 menyen­tuh mengenai kemenangan Pre­siden Pas, Datuk Seri Abdul Hadi Awang yang juga ketua kepada kumpulan proulama.

Artikel bertajuk ‘Kelemahan Hadi Awang’ ditulis oleh Koh Kok Wei itu disiarkan dalam ruangan Kedai Kopi Orang Ramai halaman C15, menggariskan tiga perkara utama bakal berlaku kepada senario politik negara ekoran kemenangan itu - kumpulan ulama menang besar, Abdul Hadi mempunyai kekuatan untuk menyerang DAP yang bakal membawa masalah kepada pembangkang dan kebarangkalian untuk Barisan Nasional untuk bekerjasama dengan Pas adalah amat tinggi.

Secara kebetulannya, selepas kemenangan itu Abdul Hadi ke Sabah untuk meninjau kerosakan akibat gempa bumi di Ranau yang pada masa sama Timbalan Perdana Menteri, Tan Sri Muhyiddin turut berada di lokasi yang sama.

Terdapat pemimpin DAP mendakwa gambar yang tersebar itu adalah kukuh dan sahih.

Adakah benar-benar pemimpin Pas mahu bekerjasama dengan UMNO? Sebenarnya jika bekerjasama dengan UMNO tidak semestinya bakal mendapat pengiktirafan daripada dalam Pas itu sendiri. Abdul Hadi sendiri arif mengenai perkara ini. Seperti dunia khayalan, UMNO bukan sahaja musuh tradisi Pas, perjalanan UMNO itu sendiri tidak dipersetujui oleh Pas yang masih ‘kecil hati’ dengan UMNO, bagaimana pula mereka mampu bekerjasama?

Namun segalanya berkemungkinan berlaku. Pepatah ada menyebut, gunakan kekuatan musuh untuk menghapuskan musuh-musuh yang berada dalam parti sendiri. Inilah yang dikatakan sebagai politik.

Abdul Hadi faham sekiranya bekerjasama dengan UMNO, Pas akan mati langkah. Musuh beliau juga amat faham, jika mahu tewaskan Abdul Hadi, perlu serang kelemahan yang ada pada beliau, iaitu terus menerus mainkan isu kerjasama antara UMNO dan Pas. Pe­mimpin Pas yang kalah perlu te­rus memainkan isu ini untuk melemahkan Abdul Hadi.

Sama juga dengan UMNO yang semestinya tidak mahu lihat parti musuh mereka semakin hari semakin kuat. Mereka cuba jadikan Abdul Hadi individu yang sibuk, iaitu biarkanya sentiasa melambai-lambai kepada UMNO, supaya kerjasama antara mereka semakin hari semakin dilihat seperti betul.

Mengaktifkan Laluan Sutera abad ke-21

APABILA menyebut mengenai Laluan Sutera, perkara pertama yang tergambar dalam ingatan ialah laluan darat yang menghubungkan Eropah, Afrika dan Asia sehingga ke negeri China, digunakan oleh pedagang pada zaman dahulu.

Umumnya Laluan Sutera itu bukanlah jalan atau lebuh raya dalam erti kata yang sebenar, tetapi adalah laluan pedagang yang bertukar-tukar barang dan berjual beli antara benua terbabit.

Pada masa sama, tidak ramai yang mengetahui atau mungkin bercakap mengenai Laluan Sutera maritim sedangkan perdagangan pada zaman dahulu dengan pedagang China sebahagian besarnya melalui laluan maritim.

China mengambil inisiatif wujudkan laluan dagang global

Laluan Sutera Moden yang menghubungkan Asia dan Eropah.

Pengembara Islam, Ibnu Batuta dari Maghribi yang merantau sejauh 120,000 kilometer merentasi 44 negara, tiba di Quanzhou, China pada 1346 dan dalam catatannya menyebut masyarakat Cina mempunyai tamadun dan kebudayaan yang tinggi selain mengendalikan pelabuhan terbesar yang pernah dilihatnya.

Ini memperlihatkan betapa pedagang China pada ketika itu menguasai jalan perdagangan maritim di rantau Asia Tenggara untuk ke seluruh dunia memasarkan hasil dagangan.

Perdagangan dengan China ketika itu sebahagiannya tertumpu kepada kain sutera dan barangan porselin atau tembikar yang mendapat permintaan tinggi di seluruh dunia.

Kini dalam abad ke-21, gergasi ekonomi di dunia, China sedang mengambil inisiatif untuk mengaktifkan semula laluan-laluan sutera darat dan maritim yang mahu dikenali sebagai satu jalur dan satu laluan (one belt one road).

Merancang untuk membina dan menyambungkan landasan kereta api ke negara-negara Asia Timur, China juga sedang berusaha keras untuk menarik lebih banyak negara jirannya meningkatkan infrastruktur pelabuhan masing-masing untuk misi Laluan Sutera maritimnya.




MERCUTANDA & Masjid tua Xi An gabungan seni bina Islam-China yang di bina pada kurun ketujuh semasa kegemilangan Dinasti Tang (618-907). Kota purba ini merupakan permulaan Laluan Sutera di antara China dengan negara Arab dan senantiasa menjadi tumpuan pelancong di sini.Perdana Menteri Malaysia Datuk Seri Najib Yun Razak dijangka tiba esok untuk lawatan rasmi meraikan hubungan Malaysia China ke 40 Tahun. Beliau bakal merasmikan gerai promosi barangan makanan Malaysia di jalan BienYu Men serta menziarahi kawasan masjid.-BERNAMA

Dari China, laluan ini menjangkau ke seluruh dunia sehingga ke Eropah, Afrika, Negara-negara Arab melalui Asia Tenggara. Idea bagi pembangunan satu jalur dan satu laluan ekonomi ini diilhamkan oleh Presiden China, Xi Jinping pada 2013 yang menganggapnya simbol saling mempercayai, perpaduan dan kerjasama bagi menghasilkan situasi menang-menang untuk semua.

Untuk itu, China menganggap negara-negara Asia Tenggara boleh menjadi pintu masuk kepada laluan maritim ini selain berkongsi faedah dan kemakmuran ekonomi daripada apa yang dirancangnya.

China juga mengumumkan penubuhan Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) pada bulan November 2014, dengan dana berjumlah AS$40 bilion khusus untuk negara-negara yang menyokong usaha meningkatkan infrastruktur masing-masing bagi membolehkan China disambungkan dengan negara terbabit dengan hasrat menjayakan matlamat satu jalur satu laluan ini.

Nadi kepada aktiviti perdagangan ini ialah pengwujudan sebuah bandar pelabuhan dan perindustrian ultra moden di Qianhai, Shenzhen, yang akan bergandingan dengan Hong Kong yang terletak di bahagian pulau di sebelahnya.

Kawasan ini akan menjadi pusat pertumbuhan baharu China menjelang tahun 2020 dan ia akan disambungkan ke seluruh dunia melalui jalan laut, udara dan darat.

Berlangsung di Shenzhen baru-baru ini, Yayasan Keamanan dan Pembangunan China (CFPD) telah menganjurkan majlis dialog ‘Rakan-rakan pada laluan Sutera’ yang antara lain untuk berkongsi pandangan terhadap cadangan ini.



MASYARAKAT di Kashgar , Xinjiang , China masihmengamalkan sistem perniagaan ala barter melibatkanhaiwan ternakan , pakaian dan barangan kraf .MISI SOLO LALUAN SUTERA , SITI NORIDAH AB RAHMAN ( ET )

Berucap pada majlis itu, Setiausaha Agung CFPD, Xu Zhensui berkata, China menawarkan Shenzhen untuk dijadikan ‘jendela’ perdagangan global abad akan datang.

Menurut beliau, sejarah membuktikan China adalah satu kuasa perdagangan dan bukan kuasa penjajah dan sehubungan itu lebih banyak bandar-bandar besar seharusnya menjadikan Shenzhen sebagai bandar kembar mereka.

Pada majlis yang sama, Presiden Institut Strategi dan Kepimpinan Asian (ASLI), Mirzan Mahathir pula berkata, pendekatan yang dilaksanakan oleh China boleh dianggap sebagai melaksanakan projek ‘memakmurkan jiran’ (Prosper-Thy-Neighbour).

“Untuk memastikan hasrat ini berjaya, rancangan ini perlulah difahami oleh semua negara jiran China untuk bersama-sama mendukung hasrat yang dirancang,” katanya sambil menambah dari sudut bisnes pula, negara yang mengambil bahagian perlu meraih faedah langsung umpamanya mewujudkan lebih banyak peluang pekerjaan dan mengurangkan sekatan perdagangan demi memastikan kelangsungan perdagangan bebas global.

Bekas Timbalan Perdana Menteri Thailand, Dr. Bhokin Bhalakula pula mencadangkan supaya rancangan ini dimasukkan dalam perbincangan dengan jiran China iaitu negara-negara ASEAN bagi mewujudkan kepercayaan yang boleh memacu semangat setiakawan dalam kalangan tetangganya.

Hanya dengan berbuat demikian, katanya, China dan ASEAN boleh membangunkan satu kerangka Perjanjian Perdagangan Bebas (FTA) sendiri kerana rancangan itu membabitkan pelaburan besar untuk membangunkan infrastruktur pengangkutan, kerjasama kewangan, pengurusan risiko dan kerjasama maritim.

Dalam satu sesi perbincangan yang dipengerusikan oleh Prof. Fu Jun, Dekan Eksekutif Universiti Peking, pelbagai isu dibangkitkan antaranya soal bagaimana dan bila China akan merasionalisasikan mata wangnya bagi membolehkan keyakinan perdagangan antarabangsa.

Ada juga antara ahli panel yang mahu apa yang dihasratkan ini diterjemah dengan baik supaya hasrat China ini tidak dilihat sebagai satu bentuk ‘penjajahan ekonomi’ dalam abad ke-21 oleh negara-negara jirannya.

Untuk itu, China disarankan supaya mewujudkan kepercayaan dalam kalangan negara jiran tetangganya dalam melaksanakan hasrat mengembalikan kegemilangan Laluan Sutera maritim ini.

Pembentukan AIIB dilihat dapat membantu negara yang ingin menyertai cita-cita besar China tetapi bagaimana untuk menyelaraskan peraturan perdagangan yang berbeza-beza di setiap negara.

Ada juga yang mencadangkan supaya sistem kewangan Islam turut dijadikan instrumen perdagangan kerana China pasti akan turut berurus niaga dengan negara-negara Islam khususnya di Asia Barat.

Turut disaran ialah pengwujudan hab halal di kawasan perindustrian di China untuk capaian perdagangan dengan negara-negara Islam di seluruh dunia.

Perdana Meneri, Datuk Seri Najib Tun Razak pernah ditanya mengenai hasrat China ini semasa Pameran Antarabangsa Maritim dan Aeroangkasa Langkawi (LIMA) baru-baru berkata, lebih banyak perbincangan perlu diadakan berhubung pelaksanaan rancangan itu.

Katanya, ini penting kerana negara-negara ASEAN perlu tahu manfaat yang boleh dinikmati bersama melalui rancangan Laluan Sutera Maritim Abad ke-21 ini.

Menteri Pengangkutan, Datuk Seri Liow Tiong Lai pula dilaporkan sebagai berkata, cadangan China itu akan dibincangkan dengan rakan sejawatannya di peringkat ASEAN dan menyifatkannya sebagai peluang terbaik mempercepatkan pengwujudan Komuniti Ekonomi ASEAN menjelang akhir tahun ini.

ASEAN perlu sepakat

TIDAK menghairankan apa­bila Timbalan Menteri Luar, Datuk Hamzah Zainuddin menegaskan Malaysia dan negara ASEAN lain tidak mengiktiraf tuntutan China mengenai persempadanan maritim bertindih Laut China Selatan kerana tuntutan China itu jika diteliti tidak selaras dengan peruntukan undang-undang antarabangsa seperti Konvensyen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu Mengenai Undang-Undang Laut 1982. Kenyataan timbalan menteri tersebut adalah sebagai menjawab soalan Datuk Ahmad Hamzah (BN-Jasin) ketika persidangan Dewan Rakyat beberapa hari lepas.

Sememangnya tidak dinafikan bahawa Kuala Lumpur telah memberi perhatian yang khusus terhadap isu persempadanan maritim ini kerana mampu memberikan kesan negatif terhadap hubungan dua hala sekiranya tidak dikendalikan dengan sewajarnya.



ASEAN perlu sepakat menyelesaikan isu tuntutan bertindih di Kepulauan Spratly termasuk mempertimbangkan kemungkinan melibatkan Mahkamah Keadilan Antarabangsa (ICJ) dalam langkah penyelesaian sebagaimana diambil oleh Malaysia dan Singapura dalam isu Pulau Batu Putih pada 23 Mei 2008. utusan/BAZLAN IBRAHIM

Tegas Hamzah sememangnya menjadi dasar Kuala Lumpur sejak dahulu lagi bahawa isu persempadanan di antara dua negara berdaulat perlu diselesaikan secara aman melalui rundingan berdasarkan peruntukan undang-undang antarabangsa. Tetapi agak memeranjatkan apabila beliau menekankan rujukan kepada pihak ketiga seperti Mahkamah Keadilan Antarabangsa (ICJ) atau Tribunal Timbang Tara adalah pilihan terakhir dalam mencapai penyelesaian tuntutan bertindih tersebut.

Memeranjatkan kerana penyelesaian masalah persempadanan yang melibatkan Malaysia seperti kes Batu Puteh dengan Singapura dan kes Sipadan dan Ligitan dengan Indonesia diselesaikan oleh ICJ. Tetapi perlu juga diberi perhatian kedua-dua kes tersebut dibawa ke ICJ setelah proses rundingan menemui jalan buntu. Penyelesaian isu persempadanan di Laut Sulewasi dengan Indonesia umpamanya yang menggunakan mekanisme Mesyuarat Teknikal Pembatasan Sempadan Maritim adalah contoh nyata bagaimana Kuala Lumpur mendahului rundingan sebelum dibawa ke pihak ketiga sebagai pilih­an terakhir.

Tetapi isu persempadanan Laut China Selatan adalah unik kerana melibatkan ASEAN sebagai sebuah organisasi dan menjadi lebih kritikal apabila China yang menuntut lebih daripada 90 peratus kawasan pertikaian turut terbabit secara langsung.

Kes ini menjadi lebih rumit apabila China menegaskan runding­an tidak akan dilakukan dengan ASEAN sebaliknya mahu berurusan secara langsung dengan negara individu terbabit iaitu Malaysia, Filipina, Vietnam dan Brunei.

Sebab itu penting untuk ASEAN memiliki pendirian sebagai sebuah organisasi apabila berhadapan dengan China kerana menurut Menteri Pertahanan Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein ketika menjawab soalan Shamsul Iskandar Mohd Akin (PKR-Bukit Katil) bahawa negara kecil seperti Malaysia kalau bersendirian mungkin tidak dapat menangani isu-isu berat seperti Laut China Selatan.

Walaupun ASEAN sepakat berpendapat bahawa tuntutan China itu tidak mempunyai asas perundang­an tetapi malangnya organisasi ini masih tidak bersepakat bagaimana untuk menghadapi kuasa besar ini.

Jika Kuala Lumpur menekankan diplomasi dan rundingan perlu menjadi keutamaan demi mencari jalan penyelesaian, tetapi agak malang kera­na menurut Hamzah lagi belum ada rundingan dilaksanakan sehingga kini.

Paling hampir rundingan ASEAN-China mengenai isu ini hanya ber­kisar kepada pemakaian Deklarasi Kod Tatalaku (DoC) Laut China Selatan yang dipersetujui oleh semua pihak terbabit pada tahun 2002 dan pada ketika ini juga rundingan sedang berjalan untuk naik taraf DoC kepada Kod Tatalaku (CoC).

Maksudnya adalah rundingan yang lebih spesifik kepada isu persempadanan masih tidak boleh dilaksanakan kerana perbezaan pendapat di mana ASEAN mahu rundingan multilateral sedangkan China bertegas de­ngan konsep rundingan bilateral.

Kesepakatan ASEAN menjadi lebih rumit apabila Manila secara unilateral membawa kes tuntutan mereka ke Tribunal Timbang Tara The Hague pada tahun 2013. Manila cuba mendapat sokongan ASEAN dalam hal ini tetapi masih gagal mendapat konsensus kerana wujud perbezaan pendapat dalam kalangan negara ahli yang lain. Tetapi perlu ditekankan walaupun Manila tidak mendapat sokongan padu ASEAN tetapi Washington dan Tokyo berdiri teguh menyokong Filipina.

Manila akan memulakan hujah lisan di The Hague bermula dari 7 hingga 13 Julai akan datang sebagai permulaan untuk mengemukakan justifikasi bahawa tuntutan China terhadap persempadanan Laut China Selatan adalah tidak sah di sisi perundangan antarabangsa.

Permohonan yang dituntut oleh Manila adalah selaras dengan pendirian ASEAN iaitu seperti yang ditegaskan oleh Hamzah di Dewan Rakyat tetapi ironisnya adalah ASEAN tidak pula menyokong tindakan Manila membawa kes tersebut ke The Hague. Mungkin juga agaknya ASEAN berpendapat proses runding­an belum lagi selesai maka sebab itu kaedah Manila tidak boleh disokong.

Tetapi masalahnya proses run­dingan secara langsung belum lagi bermula kerana ketika ini run­dingan menaik taraf DoC ke CoC yang bermula sejak 2002 masih berlarutan sehingga hari ini tanpa ada kesudahan persetujuan. Selagi persetujuan CoC tidak dimuktamad­kan maka selagi itu rundingan ASEAN-China mengenai Laut China Selatan akan terbantut kerana CoC adalah asas kepada penyelesaian melalui perundangan.

China pula seboleh-bolehnya mahu melengahkan persetujuan CoC dicapai kerana Beijing akur selagi CoC tidak dimeterai selagi itu ASEAN akan berpecah dan senario sebegini akan lebih menguntungkan China. ASEAN perlu pantas membuat keputusan sama ada mahu atau tidak menyokong Manila di The Hague kerana seperti memetik jawapan Hishammuddin di Dewan Rakyat jika ASEAN ada persefahaman dan ada kesatuan yang jitu melibatkan kepentingan bersama maka tidak akan ada kuasa-kuasa besar yang berani menidakkan dan memperlekehkan hak kita.

Helping students to score

FORM five students sitting for the Sijil Pelajaran Malaysia examination in 2016 will need to pass the English Language paper in order to secure the SPM certificate.

In the past, students who failed the English Language paper got their SPM certificate because the English Language subject was not a compulsory pass subject.

But students who fail the English Language paper from next year will not get their SPM certificate.

And judging from the past SPM English Language results, there is a fear that 20% to 30% of students may fail the SPM because of the English Language Paper.

In order to address this failure rate, the Education Ministry has mobilised the English Language Teaching Centre (ELTC) in Enstek, Nilai, Negri Sembilan to draw up programmes for Forms Four and Five secondary school English teachers to meet the 2016 pass requirements.

First, the ELTC research staff identified the secondary schools in the country which have scored low grades in the English Language in past SPM examinations. These schools were labelled as “hot spot schools”.

There were over a 1,000 “hot spot” schools in the country where the majority of students’ marks ranged from 30% to 40% in English Language.

The students in these schools can be helped to pass the English Language paper.

The ELTC lecturers have started on an ambitious and dynamic School Support Plan for the English Language teachers in these “hot spot” schools around the nation.

ELTC has drawn up several proactive measures to upgrade the teaching and learning of the English Language in these secondary schools.


Students will have to pass the English Language paper in order to obtain the SPM certificate from 2016. – File photo

The School Support Plan for the teachers specifically targets the SPM English Language Paper 1. The SPM English Language Paper 1 has two sections, namely Section A – Directed Writing (35 marks) and Section B – Continuous Writing (50 marks).

The Directed Writing question has notes and the students have to elaborate and expand the notes. Thirty-five marks are given for the question of which 20 marks are solely for the language used.

The Continuous Writing question is an essay question where students have to select one out of five titles given and write about 350 words on the title. Marking is given solely for the language used.

Both the writing questions require students to write comprehensible English language output.

And writing has been the reason why most students fare badly in the English language Paper 1.

Most students have difficulty stringing words to construct simple correct English sentences to form a writing piece. Most students in “hot spot” schools were unable to elaborate and expand on the given notes to write meaningful sentences.

Most of the sentences from the students had grammatical and non grammatical errors. And it was these errors that caused students to fare poorly in their writing.

Therefore teachers who came to the workshop were equipped with the students’ writing pieces in both the Directed Writing and the Continuous Writing question.

In the workshop, the teachers were asked to identify the errors or ‘gaps’ in the writing of the students and to categorise the errors.

There was an emerging pattern of errors or gaps in the students’ writing. Most students had similar errors or gaps in the writing.

Among the more common errors in student’s writing were Subject Verb Agreement, Simple Past Tense (regular or irregular verbs), punctuations, spelling and wrong word or repetition (due to limited vocabulary).

Then using the student performance data (errors or gaps), the teachers designed suitable enrichment and remedial lessons to remedy the errors or gaps.

The teachers were trained to “treat” the student errors through appropriate pedagogical interventions.

By treating and correcting the students’ writing errors, teachers were reducing the probability of students making the same errors in their language.

And this would invariably raise the marks of the SPM English language Paper 1 and would enable students who are in the 30 to 40 marks range to score above 50. These are not students who cannot write English at all. They can write some English.

By identifying their writing weaknesses, they can be “corrected” through meaningful interventions.

Students’ errors or gaps in writing are a powerful source that can help teachers provide students with support that enables them to overcome their errors.

Students come to the class with different levels of knowledge mastery, skills and processes required to achieve SPM exam success in the English paper.

ELTC teaching staff have raised this awareness through the workshop, and it is up to the teachers in the “hot spot” schools to consolidate and implement the remedial teaching with their students.

This is ELTC’s brain child to ensure that these “hot spot” schools achieve the compulsory pass in the English language in the SPM examination from next year.

Teachers must pave the way

MOHANDAS Karamchand Gandhi, commonly known as Mahatma Gandhi brought changes to his country and led India to independence. He brought the attention of other nations through his non-violent stance which later inspired movements for civil rights and freedom across the world.

He believed in himself and walked the talk. He jolted the whole world with his philosophy.

He once said: A man is but the product of his thoughts. What he thinks, he becomes.

Gandhi believed in himself and did not wait for anyone and found solutions to problems.

As a teacher, I think that all educators should realise the depth of the words of this great leader and start believing in themselves – that they can do a lot more for their students in the classroom.

The changes in the nation’s curriculum is taking a toll on all educators from primary school to tertiary level.

Some critics say that the ministry should have taken more time to prepare, evaluate and carry out trial runs before implementing a new curriculum.

For instance, Singapore and the United Kingdom spend at least five years of continual assessments before running a new curriculum for schools.



Lesson in progress: Teachers make an impact in the way they impart knowledge to their students. – File photo

Does that happen in Malaysia? Have we really taken time to carry out proper research before coming up with a new curriculum for schools across the country?

With the constant changes to the education system, the big question among Malaysians is what can be done?

Nothing comes out of pointing fingers. We need to stop the blame game and ask ourselves: How can we help?

Teachers are the most vital “component” in any education system. As Gandhi said, teachers have a big role to play in nurturing and imparting knowledge to the younger generation.

I am of the view that local teachers must be trained and properly informed about the workings of a new or modified curriculum. What is needed is the continued professional development to empower teachers with the latest information and different ways of classroom teaching.

Changes will only happen when there is commitment from every teacher. When the teacher sets the standards, the students will be motivated to study and excel. If the quality of teaching is poor, students lose interest in their studies and are unlikely to challenge themselves further. The learning outcomes of students are a factor in determining if an education system has been beneficial or otherwise in the long run.

Countries like Finland are said to have one of the best education models, and among the top nations in the Programme for International Student Assessment (Pisa) rankings.

Singapore is also said to have a sound education system and top students.

We can’t say the same of the Malaysian education system as we have a low Pisa ranking since our students have had poor scores.

Is our education model inferior?

I think that an education system works best when the curriculum focuses on fewer subjects. Homework and time in the classroom should be limited and there should be more teachers.

The teacher while imparting knowledge should only guide, not spoonfeed students, to get information on their own.

We must embrace change but what is ultimately important is for teachers to be well trained in their field of expertise, and to understand the curriculum.

From my observation as a teacher, I believe there will be numerous changes to both our primary and secondary school curriculum in years to come.

There is no time, our students are not performing well at tertiary level which is a reflection of their weak primary and secondary school education

What can teachers do to overcome these conflicts?

Teachers need to believe in themselves and focus on teaching. There are many structures and elements to be looked into such as different learning strategies that suit students.

The input of the teacher is very crucial as it will facilitate successful classroom learning.

Teachers, for instance, need to focus on a given topic and then prepare worksheets according to each student’s ability. They must have a lesson plan and while the curriculum may not be satisfactory to many parties, the fact is teaching has to go on and students must continue learning.

I urge teachers to upgrade their skills and knowledge on their own. They have to find solutions and with easy access to the Internet, there are indeed many routes to get information about methods of teaching and learning in the classroom. Teachers, you can make the difference!

Month of reflection and charity

THIS letter is intended to enlighten non-Muslim Malaysians on the significance of fasting during Ramadan.

Ramadan reminds Muslims on the need to return to Allah by following His teachings to achieve peace in this world and the hereafter.

Ramadan is a month for fasting from dawn to sunset and night time prayers and reading of the Holy Quran to spiritually energise the faithful to lead a new life.

It is a month of reflection, devotion, generosity, charity, forgiveness and tolerance. It is a month-long refresher training programme for Muslims to change, and tests one’s patience, obedience and holiness.

It is a blessed month for friends and family togetherness, forgiveness and friendliness.

The first Tarawikh night prayers starts on the eve of the first day of Ramadan, and the mosques will be filled to the brim with men, women and children rushing to get a place in the communal prayers.


Ramadan is a month-long refresher training programme for Muslims to change,
and tests one’s patience, obedience and holiness.

There will be berbuka puasa, at sunset, where families, relatives and friends sit together around a table in homes, mosques or hotels to enjoy the Ramadan spread.

Bubur lambuk, a special porridge, is the premier dish for Ramadan. There will be sahur, where food and drinks are taken before sunrise or before subuh (morning prayers).

The fast starts before dawn and one is not allowed to eat or drink till sunset. Prophet Muhammad made Muslims adhere to this discipline and strictness, which teaches Muslims to learn to control their lust, anger, temper and hunger.

These are essential for them to make progress in good behaviour and morality, so that they will not be extravagant, boastful, arrogant and egotistic.

Muslims seek to observe Lailatul Qadr, which may fall on any night during the last 10 nights of Ramadan.

This is a night better than 1,000 nights, when the Quran was revealed to Prophet Muhammad and when the angels descend to earth to register people’s deeds.

Muslim men, women, and children, young and old will flock to mosques for itikaf (seclusion/retreat) and do special night prayers till dawn to seek Allah’s blessings and forgiveness.

After 30 days of fasting from dawn to dusk, Muslims will celebrate Aidilfitri or Hari Raya Puasa to conclude Ramadan.

It signifies a victory for good over evil, where Muslims are reborn to face the challenges of the world and the hereafter with confidence.

Muslims celebrate the first day of Hari Raya by going to mosques for the solat sunat Aidilfitri (special Hari Raya prayers), which begins about at 8.30am and, soon after, return home where the whole family gather around a table to enjoy the Hari Raya spread of lemang, ketupat, rendang and other dishes including kuih Raya.

Children will enjoy themselves the most when they receive duit raya. After that, the house will be opened to relatives and friends. This could go on for a month during Syawal.

Contrary to popular belief, Ramadan is not the month for feasting, shopping and festivities, as portrayed by hotels and shopping complexes. Unfortunately, these days,

Ramadan has become so commercialised with advertisements for Ramadan buffet spreads from Ramadan bazaars to five-star hotels.

Shopping complexes display furniture, furnishing, clothing, shoes, handbags and even cars. It is a wrong belief that, with the exception of having a new set of clothing for Hari Raya, everything else must be new.

This culture is unacceptable in Islam, which forbids extravagant and unnecessary waste, and insists on moderation in everything a Muslim does. To all Muslim brothers and sisters Selamat Berpuasa — Ramadan Kareem.

Maintain Science and Mathematics in BM

I REMEMBER a time in 2009 when people went to the streets to demand that the medium of instruction be changed to Bahasa Malaysia.

The riot police had to intervene to bring the situation under control. What happened to this group of people? Have they changed their minds again?

The government was left almost speechless, with no support from the people to maintain the teaching of Science and Mathematics in English.

The initial introduction of the Teaching of Science and Mathematics in English policy was done in 2003 with no in-depth study on the consequences.

Slowly and reluctantly, the government gave in and reverted to Bahasa Malaysia as the language of instruction. Years later, there is a growing voice for us to revert to English, with some calling for English-medium schools.

If the decisions are reversed, there will be more demonstrations in the streets again to go back to Bahasa Malaysia. It is about time influential people stayed out and stopped making public comments about the education policy for the sake of politics rather than in the best interest of education, since their comments can sway public opinion considerably.

Unfortunately, most of us who speak English well are the ones whose voices are heard, while the silent majority are unable to make its views heard.

The government has already taken this roller-coaster ride once and another roller-coaster will throw our students off the ride and make them unable to get up again.

They are the ones who will suffer the most if drastic changes are made every few years. English is a universal language that is spoken in most countries.

But, not being proficient in English is not a barrier that stops you from acquiring knowledge. People in countries like China, Japan, South Korea, Germany and France have a poorer command of English than we do, yet are more successful and more knowledgeable in most areas.

Most Nobel Prize winners are not from English-speaking countries. If we are concerned about the quality of English of our graduates, then we should focus only on improving their English or make entry requirements with emphasis on their command of English.

Science and Mathematics are universal subjects that can be taught in any language, and in our case, the language that most of our students are most comfortable with is Bahasa Malaysia.

To some of us, this may sound surprising, but this is a fact that you will only find out when you go out of big cities or at least out of the circle of people you are surrounded by every day.

Those who echo the sentiments to change the medium of instruction to English are most likely already proficient in the language. It would be a complete waste if students were to give up on Science and Mathematics simply because they do not have a good command of English.

Most of our students will end up in skills development centres or working in unskilled fields, which require some knowledge of Science and Mathematics regardless of what language they are taught in.

The minority who make it to university should either have a good command of English or go through an intensive English course before starting their course.

Bahasa Malaysia has been used before as a medium of instruction and there were no problems with the quality of our students.

The only difference now is the emphasis to learn multiple languages and various religious subjects, mostly for political reasons, rather than focusing more on Science and Mathematics.

If an adjustment needs to be made, high-performance schools could be allowed to use English as a medium of instruction as required.

Do not deprive the majority who do not get to go to university at least a foundation in Science and Mathematics in a language they are most comfortable with. The loudest voice is not necessarily the voice of the majority.

Education experts should come up with education policies, while politicians and other influential people should only stick to implementing the policies drafted by education experts.
Siti Khadijah, Petaling Jaya, Selangor The NST Letters to the Editors 18 Jun 2015

Give priority to listening and speaking skills

I REFER to the letter “Teachers to take a back seat” (NST, June 9) by Muhamad Solahudin Ramli and the article “Reforming education with student-centred learning” by columnist Abdul Karim Abdullah (NST, June 5). Both highlighted an essential part of teaching that is mostly missing in our classes.

In the teaching of English, the student-centred approach has many pedagogical benefits particularly relevant to language learning but, more importantly, it encourages students to become independent learners who are responsible and in charge of their own learning.

This is not happening in most of our English classes as the teachers are in complete control. The fact is that they get far more practice than the students. However, any talk of student-centred learning will hit a raw nerve with our teachers of English.

Though many are familiar with the approach, the crammed syllabus and overemphasis on examinations give them little scope to foray into exciting teaching strategies that are student-centred.



In the teaching of English, success rests mostly on students’ basic communication skills.


As it is, many of our English teachers are still clinging to textbooks, drills and other life-saving traditional methods as a sure way of getting around the exams.

While it may not be justifiable to say that most teachers are reluctant to integrate such methods in their teaching due to lack of training, a big part of the blame must be borne by the low standard of our students’ speaking and listening skills.

In the teaching of English, unlike other subjects, the success of such an approach would rest mostly on students’ basic communication skills.

In my experience, in any activity involving discussions, presentations, group research or any other form of collaboration, students who do not speak the language would simply take a back seat and let the others finish the task for them.

In such situations, student-centred activities would mostly benefit those who are able to listen and speak in English.

Unquestionably, these two skills — listening and speaking — are absolutely necessary before teachers are able to organise student-centred learning and many other activities successfully.

So, cultivating these skills and developing basic communicative competence in our students should be a priority in our schools.

Being able to speak is key to learning a language. Logically, listening and speaking should be the first two skills students pick up before they begin to read and write in English.

This is the natural order through which the child learns any language. In fact, listening and speaking the language first would be of tremendous help in writing it later.

Sadly, in many schools, students are learning the other way round — they do a lot of reading and writing first. For the teachers, this would be tangible proof of their worth.

The more the students write, the better. Unfortunately, sometimes they are too engrossed in these two activities to engage the students in active speaking or listening activities.

Perhaps, many teachers tend to overlook these two skills as they are not evaluated in the exams. To improve the situation, the Education Ministry must come up with clear guidelines on listening and speaking skills.

There is an urgent need to review our current assumptions and practices concerning these crucial skills. It should begin in primary schools with more weightage given to the two skills. It is time we give listening and speaking the importance they deserve.