December 31st, 2015

Tail wagging the dog?

WE refer to your report, “PT3: Parents now more accepting of school-based assessment concept” (NST, Dec 14).

The Education Ministry’s decision to implement school-based assessment (SBA) at primary and lower-secondary levels is a wise move.

Two batches of students have already undergone the PT3 (Pentaksiran Tingkatan Tiga), formerly PMR (Penilaian Menengah Rendah), and the first batch of the newly introduced UPSR (Ujian Pencapaian Sekolah Rendah) will do so next year.

The bearing from the decisions made based on the examination results at these respective levels on students’ lives is relatively low (hence, low-stakes).

Given such a situation, the external accountability pressure on teachers will be lower. Utilising the assessment activities throughout these levels to promote learning in almost every subject is relatively easier.

Therefore, teachers may be able to assess students with the intent of diagnosing both their strengths and weaknesses, and therefore, bridging the gap between the desired and actual levels of learning.

The biggest decision made upon completion of the UPSR and PT3 is moving on to the lower secondary and upper secondary levels, respectively.

This is unlike the decisions made at the upper secondary and pre-university levels, which have serious bearing on students’ lives, such as awarding of Public Service Department scholarships and employment (hence, high-stakes).

When high-stakes are attached to a test, it affects almost all stakeholders (parents, teachers, etc.) in different ways, but they all have one goal in common: the test-taker’s performance.

A test-taker in his desperate attempt to achieve the best result, sadly, sometimes may resort to fraudulent means, such as hiding notes in their sleeves, or, in some cases, hiring ghostwriters to act as proxies in exam halls (mostly in higher learning institutions).

Parents who are overly-concerned about their children’s exam performance but unable to help with their learning process may make every effort to send them to private tuition classes, even if that burns a big hole in their pockets.

Those who can’t afford expensive monthly tuition fees may alternatively offer monetary rewards within their means if the performance is as expected.

How much the learning matters for both categories of parents is one big question which is perhaps best known to them.

As the performance of schools nationwide is evaluated based on students’ performance in public exams, teachers, along with school principals, may also resort to looking for ways and means to increase the number of students who can score straight As.

In such a scenario, reviewing the past years’ exam papers, teaching only the constructs, which are tested, and blatantly disregarding the non-tested ones are reportedly pervasive practices.

Can we then expect meaningful internalisation among our students? Considering these arguments, it is quite clear that the higher the level of education, the higher the stakes attached to the tests that come along.

Failing to perform in such tests inevitably leads to many undesirable consequences, such as being unable to graduate and a higher unemployment rate.

Therefore, it is a wise move on the ministry’s part to implement school-based assessment at the formative stages of education (primary and lower-secondary).

School-based assessments may serve to nip these deleterious effects in the bud in Malaysian schools. It is a growth- and process-oriented approach, in which a teacher who knows his students better than anyone else (external examiner) accumulatively assesses the growth and guides his students in attaining the learning outcomes by ensuring meaningful internalisation rather than rote memorisation.

This is unlike the former external examinations (UPSR and PMR), which were externally set and assessed by someone who does not know the students at all.

One particular group of students that stands to benefit significantly from such an assessment system is the socio-economically disadvantaged, and the shy and weak ones.

Considering the recent announcement of the PT3 exam results, where parents of successful students (straight As) were out in the newspapers, we can’t cease to wonder if the “examinations tail is still wagging the educational dog”.

The education minister has asserted that parents have now understood the SBA, but we wonder if they have really understood it, or whether they have what they wanted (straight As).

Primary and lower secondary levels of education are the formative stages, as it is at these levels that the teachers, along with parents, can mould many aspects of children’s lives, one of which is attitude.

It is, therefore, of utmost importance that we mould their attitude in not being too obsessed about the examination grades at these stages; as the Malay saying goes, “Melentur buluh biar lah dari rebungnya”.
Alla Baksh Mohd Ayub Khan and Assoc Prof Dr Mohd Sallehhudin Abd Aziz,  Universiti Kebangsaan Malaysia, The NST Home News Opinion Letters You Write 30 December 2015 @ 11:01 AM

100 years after 'death', Tok Janggut's descendants claim he was not killed by British

KUALA LUMPUR: Descendants of Malay warrior Tok Janggut believe that he did not die in a 1915 clash with the British, and had actually managed to escape, Bernama reported today.

Neither was the naked body of the warrior strung up and paraded around Kota Baru as was recorded in British accounts, claimed a descendent. Wan Asrul Wan Hussin, who is the grandson of Tok Janggut’s cousin, claimed that the warrior, whose real name was Mat Hassan Munas only sustained injuries to his left shoulder at the height of the clash with the British.



(File pix) Tok Janggut’s followers had spirited him away to Hulu Kelantan (Gua Musang) in order to save him, claims Wan Asrul.
He claimed that Tok Janggut’s followers had spirited him away to Hulu Kelantan (Gua Musang) in order to save him. “After he recovered from his injuries, Tok Janggut moved to Machang before the arrival of the Japanese to Malaya,” he claimed.Wan Asrul denied claims that Tok Janggut’s half-naked remains were paraded around Kota Baru and later strung up for three days.

He claimed that this was fabricated to scare the locals to ensure that there would not be any more uprisings.

“Most of the people in Kota Baru did not even know what Tok Janggut looked like, and only heard of news via word of mouth,” he claimed. Wan Asrul also questioned the authenticity of the picture of what was supposedly Tok Janggut’s remains.

The picture was obtained from the Bodleian Library in Oxford, United Kingdom by the late historian Prof Datuk Nik Anuar Nik Mahmud during his research there.

Tok Janggut’s grave in Tumpat, Kelantan, that was made by the British to deceive the locals that he had die in a clash with the British. Bernama photo


“Tok Janggut was a pure Kelantanese Malay. His mother Che Mah hailed from Pattani, while his father Munas was a Malay from Kampung Saring, Pasir Puteh. “No one in his family looked of Sikh descent, unlike the remains seen from the photograph,” he claimed.

Wan Asrul also tackled the question on why Tok Janggut chose not to reveal himself, unlike fellow warrior Mat Kilau, who did so in 1969.



Tok Janggut’s real grave that was marked with glass bottles during the British colonial era. The confirmation was made by the grandson of Tok Janggut’s cousin, Wan Asrul Wan Hussin. Bernama photo (File pix)
He claimed that Mat Kilau once met Tok Janggut at Kedai Lalat, Kota Baru in 1966.In that meeting, Tok Janggut allegedly voiced his disappointment over the administration’s decision to side with the ‘white folk’, and said it was better for him to remain anonymous.

Wan Asrul claimed that Tok Janggut was already 116-years-old at the time, and had felt that his task was already completed, given that the nation had already achieved its independence.
It was three years later - 1969 - that Mat Kilau shocked the nation by revealing himself to be alive, after Friday prayers at Kampung Pulau Tawar, Jerantut, Pahang.

Tok Janggut is usually regarded among historians as being among the pantheon of Malay freedom fighters, who had also included Mat Kilau, Datuk Bahaman, Tok Gajah dan Haji Abdur Rahman Limbong.

Akta MKN memperkukuh keselamatan

RANG Undang-Undang Majlis Keselamatan Negara (RUU MKN) yang diluluskan kedua-dua Dewan Parlimen menyebabkan kerajaan diasak dengan pelbagai persepsi tanpa menghiraukan tujuan dan kepentingan undang-undang berkenaan.

Pada dasarnya, undang-undang ini amat diperlukan Majlis Keselamatan Negara (MKN) yang kini sedang beroperasi secara pentadbiran. Undang-undang ini juga menjadikan gerak kerja MKN lebih telus dan lebih mudah dipantau dalam prinsip semak dan imbang demokrasi supaya tidak disalah guna eksekutif.

Sepintas lalu, undang-undang ini membentuk MKN; Perdana Menteri sebagai Pengerusi, Timbalan Perdana Menteri sebagai Timbalan Pengerusi, tiga menteri (Menteri Pertahanan, Menteri Dalam Negeri dan Menteri Komunikasi dan Multimedia), Ketua Setiausaha Negara, Panglima Angkatan Tentera (PAT) dan Ketua Polis Negara (KPN).

Ia memberi kuasa kepada Perdana Menteri atas nasihat majlis, mengisytiharkan kawasan tertentu di Malaysia sebagai kawasan keselamatan. Ia menyatakan fungsi MKN untuk membuat dasar dan mengatur strategi bagi mengendali keadaan dalam kawasan keselamatan.

Ia juga memperuntukkan 15 kuasa khas kepada Pengarah Operasi dan pasukan keselamatan bagi mengawal dan menyelaras operasi berkaitan keselamatan.

Antara isu dipolemikkan dalam pengenalan undang-undang ini termasuk MKN, terutama Perdana Menteri mengambil kuasa Yang di-Pertuan Agong mengenai pengisytiharan darurat; Perdana Menteri juga dikatakan mengambil kuasa tentera dan polis mengenai keselamatan negara dan tindakan eksekutif yang dibuat MKN tidak boleh dipersoal menerusi prosiding mahkamah.

Kuasa PM atas nasihat MKN

Menurut Seksyen 18 Akta MKN ini, kuasa Perdana Menteri mengisytiharkan kawasan keselamatan hendaklah dilakukan atas nasihat MKN. Ia bukan kuasa budi bicara Perdana Menteri yang mana Perdana Menteri tidak boleh mengisytihar kawasan keselamatan jika MKN tidak memberi nasihat.

Perdana Menteri tidak mengambil alih kuasa membuat keputusan berkaitan keselamatan yang dipertanggungjawabkan kepada PAT atau KPN kerana kedua-dua pimpinan tertinggi entiti keselamatan ini adalah ahli MKN dan secara khususnya mempunyai peranan yang perlu dilaksana dalam pengisytiharan kawasan keselamatan.

Pengisytiharan kawasan keselamatan oleh Perdana Menteri hendaklah diwartakan dan kemudian dengan seberapa segera, hendaklah dibentangkan di Parlimen untuk dibahas, sama ada dipersetujui ataupun ditolak (lihat seksyen 18(6)). Jangka hayat pengisytiharan itu ialah enam bulan.

Peruntukan ini menunjukkan ketelusan proses pengisytiharan kawasan keselamatan, berbanding undang-undang darurat sebelum ini.

Maka, polemik Perdana Menteri menjadi diktator dalam proses pengisytiharan kawasan keselamatan ini adalah tidak benar dan tidak berasas.

Polemik mengenai Perdana Menteri mengambil kuasa Yang di-Pertuan Agong dalam pengisytiharan darurat juga perhalusi dengan peruntukan Perlembagaan Persekutuan.

Kuasa Yang di-Pertuan Agong mengenai pengisytiharan darurat disebut dalam Perkara 150 Perlembagaan Persekutuan. Menurut Perkara 150, jika ada darurat besar ke atas keselamatan negara, keadaan ekonomi dan ketenteraman awam, maka, sekiranya berpuas hati, Yang di-Pertuan Agong boleh mengisytiharkan darurat.

Kesan pengisyitharan darurat besar ini ialah, seluruh Perlembagaan digantung dan Parlimen (jika kedua-dua Majlis sedang bersidang secara serentak) atau Yang di-Pertuan Agong (jika kedua-dua Majlis Parlimen tidak bersidang secara serentak) boleh membuat apa juga undang-undang yang bercanggah dengan Perlembagaan.

Keadaan sebegini, iaitu penggantungan Perlembagaan, tidak berlaku dalam pengisytiharan kawasan keselamatan di bawah Akta MKN. Akta MKN ini hanya undang-undang biasa, bukan akta berkaitan kuasa khas dalam Bahagian XI Perlembagaan Perkara Persekutuan, terutama Perkara 149 atau 150.

Apa pun, ucapan penggulungan Datuk Seri Shahidan Kassim sebagai menteri bertanggungjawab selepas usai perbahasan di Dewan Negara menunjukkan jiwa besar kerajaan.

Kerajaan bersedia mengambil kira komen dan pendapat Yang Berhormat untuk penambahbaikan akta berkenaan. Kesediaan kerajaan itu dilihat sebagai suatu tindakan terbaik.

Ia menunjukkan keikhlasan kerajaan bahawa Akta MKN sebenarnya bertujuan menjamin keselamatan negara, bukan untuk menjadikan Perdana Menteri sebagai diktator dalam sistem demokrasi. Kesediaan kerajaan itu akan juga mematangkannya.

Ada beberapa perkara dalam akta ini yang perlukan perincian. Begitu juga dengan proses rundingan dan perbincangan kerana akta ini juga memerlukan pembabitan agensi keselamatan dalam proses gubalannya.

Dr Shamrahayu A Aziz RABU, 30 DISEMBER 2015 @ 6:40 AM

Filem berjiwa Islam perlu ditambah, Kaum Cina wajib kuasai bahasa

Kaum Cina wajib kuasai bahasa

SERING kedengaran kenyataan beberapa pemimpin negara bahawa pengambilan lebih ramai kaum bukan Melayu untuk bekerja dalam sektor awam, akan memudahkan kaum bukan Melayu ketika berurusan di pejabat kerajaan, kerana masih ramai kaum bukan Melayu tidak fasih berbahasa Melayu.

Malah, terdapat ramai juga yang tidak boleh berbahasa Melayu langsung, sedangkan bahasa Melayu ialah bahasa negara ini.

Pengambilan ini diharapkan dapat menyelesaikan masalah komunikasi dalam bahasa Melayu yang dihadapi kaum bukan Melayu.

Dengan ini, penjawat awam berbangsa Cina misalnya, akan ditugaskan untuk melayan pelanggan Cina dalam bahasa Cina.

Sudah tentu cara ini dapat menyelesaikan masalah berkomunikasi dalam bahasa Melayu itu. Kebelakangan ini, kaum bukan Cina, misalnya Melayu didapati ghairah mempelajari bahasa Cina, yang sesetengahnya dimulakan kaum Cina sendiri. Ini dilakukan atas alasan utama bahawa bahasa Cina akan menjadi bahasa antarabangsa lain yang penting.

Ini berikutan kebangkitan China kini yang didakwa akan mengatasi Amerika Syarikat sebagai kuasa ekonomi utama dunia, dalam masa terdekat ini.

Oleh itu, bahasa Cina bukan sahaja perlu giat dipelajari, malah ia juga hendaklah diberi tempat yang lebih wajar di negara ini seperti yang dimohon beberapa pihak dari kalangan kaum Cina.

Dalam usaha mempelajari bahasa Cina oleh kaum Melayu misalnya, mereka juga terikut-ikut dengan alasan kaum Cina, iaitu untuk memudahkan komunikasi antara kaum Melayu dengan kaum Cina.

Dengan ini, pengetahuan dan penguasaan bahasa Cina itu akan digunakan untuk menyelesaikan masalah komunikasi kaum Cina dalam bahasa Melayu.

Pertingkat kemahiran

Sepatutnya masalah ketidakcekapan berbahasa Melayu dalam kalangan kaum Cina ini diatasi dengan mempertingkat kemahiran itu dalam pelbagai kursus penataran yang boleh dianjurkan.

Malangnya perkara sebalik yang berlaku, iaitu kaum bukan Cina, Melayu misalnya mempelajari bahasa Cina untuk berkomunikasi dengan lebih baik bermakna dengan kaum Cina melalui bahasa Cina.

Kalau inilah keadaannya, kaum Cina yang rata-ratanya tidak fasih berbahasa Melayu, tidak akan berusaha untuk mempertingkat kemahiran ini, sama ada dalam kalangan pelajar di sekolah, mahupun orang dewasa di tempat kerja.

Ketidakcekapan dalam bahasa Melayu tidak menjadi masalah lagi apabila ada penjawat awam Cina dan kaum Melayu sendiri di hospital misalnya, yang boleh berkomunikasi dengan mereka.

Sudah tentu ini bukan isyarat baik dalam usaha kita membentuk negara bangsa. Masalah ketidakcekapan berbahasa Melayu yang sudah lama berlarutan sejak negara mencapai kemerdekaan, tidak boleh dibiarkan berterusan.

Ia hendaklah ditangani sebagai agenda sosiobudaya nasional yang penting. Ketidakcekapan dalam bahasa kebangsaan mencakupi banyak perkara kenegaraan.

Antaranya termasuk persoalan nasional, nasionaliti dan nasionalisme, selain identiti nasional. Dalam hal ini, walaupun negara ini ikut dibina kaum bukan Melayu, adalah mustahak bahawa semua warganegara berkongsi gagasan penting mengenai bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan yang wajib diketahui dan dikuasai dengan baik.

Lebih penting, ia wajib digunakan dalam urusan rasmi. Dengan semua warganegara fasih berbahasa Melayu dalam peranannya sebagai bahasa negara, pasti akan mempertingkat suara politik mereka, khususnya dalam kalangan pemimpin kaum.

Mereka dapat menyuarakan sebarang hal, seperti yang dibenarkan dalam sistem demokrasi negara, dengan menggunakan bahasa Melayu yang baik dan betul. Teo Kok Seong Berita Harian Kolumnis @6.45AM

Identiti nasional rapuh

Penggunaan bahasa lain dalam ranah formal dan rasmi negara bukan sahaja memperlihat rakyat Malaysia tiada identiti nasional, ia juga mempamerkan kita sebuah negara yang masih tidak bersatu, walaupun bahasa Melayu adalah bahasa rasmi negara.

Oleh itu, masalah berkomunikasi dalam bahasa Melayu yang sepatutnya tidak wujud selepas enam dasawarsa kita merdeka, hendaklah diatasi segera.

Keadaan linguistik ini sebenarnya bukan sahaja membayangkan, ia sudah pun mencerminkan keadaan rancu yang sedang berlaku dalam masyarakat dan negara kita.

Tidak dapat dinafikan bahawa kita belum dapat bersatu dengan baik, sebagai negara bangsa yang dihasratkan.

Ramai warganegara kita yang masih tidak nasional, malah nasionaliti pada mereka boleh dipersoal dan nasionalisme warganegara Malaysia mereka jauh daripada kental.


Filem berjiwa Islam perlu ditambah

SEJAK 2005 hingga kini, lebih 300 filem diterbitkan di negara ini, tetapi hanya sedikit yang mengangkat Islam sebagai tema dan persoalan utama.

Perspektif Islam belum menerjah ke dalam minda dan budaya kerja pembikin filem Malaysia. Berdasarkan filem yang diterbitkan, hanya ada sedikit filem menyelitkan unsur Islam secara langsung.

Berasaskan negara Islam dan mempunyai majoriti masyarakat Islam, tidak salah jika filem Islam atau filem berunsur Islam diselitkan sebagai satu lagi genre utama dalam kamus karyawan tempatan.

Penerapan mesej dan isu sosial menerusi filem dijadikan platform dakwah kepada masyarakat. Genre filem Islam membuktikan keindahan Islam bersifat sempurna, saling lengkap melengkapi menyelesaikan isu kehidupan.

Menjadikan Indonesia sebagai rujukan, kejayaan filem Ayat-Ayat Cinta (2008) yang diadaptasi dari novel popular Habiburrahman berjaya menawan hati penonton.

Menerusi filem kedua Ketika Cinta Bertasbih (2009) juga dari adaptasi novel Habiburahman El - Shirazy terus mendapat sambutan pecah panggung dan menjadi fenomena di Indonesia juga di Malaysia.

Kejayaan filem Islam di Indonesia adalah hasil perjuangan pengkarya genre Islam di negara itu hampir 40 tahun di mana ia dimulakan dengan penerbitan Di Bawah Lindungan Kaabah (1978), filem arahan Asrul Sani daripada adaptasi novel agung Prof Hamka.

Selain adaptasi novel tema cinta dan perjuangan wali Songo juga antara yang paling banyak diterbitkan. Di celah-celah filem Islam itu, banyak lagi filem genre Islam dan dakwah muncul di Indonesia. Antaranya Sang Murabi, Sang Pencerah, Mengaku Rasul, Perempuan Berkalong Sorban, Kiamat Sudah Dekat, Laskar Pelangi, Syahadat Cinta dan 3 Doa 3 Cinta.

Sementara itu dalam konteks perfileman di Malaysia, peminat disajikan dengan beberapa filem yang boleh dikategorikan sebagai Islam sejak era 1950-an lagi.

Sebagai contoh, Allahyarham Tan Sri P Ramlee pernah mengarah dan membintangi filem Semerah Padi pada 1956. Adegan filem itu antara lain memaparkan adanya elemen ajaran Islam - mengenakan hukuman sula terhadap pasangan berkahwin, tetapi berzina.

Perkara itu membuktikan sejak dunia perfileman Melayu mula bertapak di Singapura pada awal 1940-an sudah ada pengaruh Islam di dalamnya.

Namun, ramai yang terus memperkatakan kesyumulan ajaran Islam yang cuba diterapkan kerana ia dikatakan belum sepenuhnya menepati kriterianya.

Walaupun mungkin filem Melayu seperti Semerah Padi (1956), Syukur 21 (2000), Syurga Cinta (2009), Dua Kalimah (2013) dan Ustaz Mu Tunggu Aku Datang (2013) adalah filem genre Islam di Malaysia, industri filem di Malaysia masih ketinggalan dibanding Indonesia.

Menghasilkan filem Islam harus dilihat dari sudut pengisian mesej yang bukan tempelan dalam penceritaan.

Kita perlukan pengkarya terutama daripada kalangan penulis skrip yang ada fikrah untuk menerajui penerokaan dan penerbitan filem genre Islam ini seperti Indonesia mempunyai penulis skrip berwibawa seperti Habiburrahman.

Definisi filem Islam terbahagi kepada dua, iaitu filem Islam dan filem berkonsepkan Islam.

Wujud kekeliruan takrifan filem Islam itu sendiri. Memang ada perbezaan antara filem Islam dengan filem berkonsepkan Islam.

Filem berkonsepkan atau berunsur Islam mengangkat persoalan Islam, sesuai dengan ajaran Islam, dan tidak semestinya keseluruhan filem itu berunsur Islam.

Unsur Islam itu boleh jadi dalam bentuk perlambangan, sinematografi, semiotik, kontekstual, teknikal, pakaian, dramatik atau naratif.

Filem Islam

Filem Islam pula membawa mesej penyerahan, pengabdian, kepatuhan, dan kepercayaan kepada ajaran Allah sebagai Pencipta.

Filem Islam adalah produk halal pada peringkat prapenerbitan, penerbitan dan pascapenerbitan selari dengan kod etika dan nilai Islam, termasuk dari segi pergaulan di tempat penggambaran dan pakaian pelakon.

Industri perfileman Malaysia masih tandus dan gagal menghasilkan karya berunsur Islam yang berkesan untuk berdakwah.

Kebanyakan naskhah Islam dalam konteks filem, persembahan teater mahupun konsert kurang mendapat perhatian masyarakat di Malaysia.

Disebabkan itu, wujud persoalan sama ada bolehkah karya Islam itu dikatakan sebuah karya Islam jika masih ada unsur mungkar di dalamnya?

Misalnya, pelakon wanita tidak tutup aurat ataupun lelaki dan wanita bukan mahram berpegang tangan? Karyawan tempatan kini sudah cuba menghasilkan garapan idea seni berlandaskan susila Islam, termasuk penyampaian mesej mahupun pengajaran.

Asas penting penyampaian dakwah menerusi medium seni ini perlu beri implikasi positif kepada penonton dari segi mesej berlandaskan tauhid, tunduk dan penyerahan diri kepada agama Islam.

Karyawan perlu mengenali Islam dengan sifat ad-din dan faham kehidupan sebenar dicerminkan dasar Islam


Shafezah Abdul Wahab  Berita Harian Kolumnis 31 Disember 2015 @6.45AM